اخلاق پزشکی در هومیوپاتی

هر دانشجوی طب هومیوپاتی برای فارغ التحصیل شدن در این رشته می بایست حداقل تاثیرات دو داروی هومیوپاتی را روی بدن خود آزمایش و به آنرا به عنوان بخشی از پایان نامه اش ارائه دهد.

شاید در نگاه اول این امر غیر اخلاقی به نظر برسد، اما واقعیت اینست که داروهای هومیوپاتی به هیچ وجه خطرناک نیستند و اگر هم عوارضی داشته باشند، بسیار جزئی و موقتی است.

با این حال اینکه داروهای هومیوپاتی عوارض زیادی ندارند توجیه خوبی برای وضع این قانون نیست. ایا بهتر نبود این داوها به گونه ای دیگر امتحان شوند؟

بهتر است بگوییم این روش بهترین راه برای نشان دادن احترام پزشک به حقوق بیمارست. چراکه پزشکی که خود طعم تلخ داروهایش را چشیده باشد، به سختی می تواند برای بیماران به راحتی و با ولخرجی چنین داروهایی را تجویز کند. به قول یکی از اساتید برجسته جراحی، جناب دکتر فرخ سعیدی، اگر هر یکی از دانشجویان پزشکی فقط یکبار به عنوان بیمار روی تخت بیمارستان بخوابند، متوجه خواهند شد که چرا همیشه حق با بیمار است. این اصل مهم سبب شده که اساتید هومیوپاتی با وجود مخالفتهای ناآگاهانه، همواره روی این اصل تاکید داشته باشند که پزشکان هومیوپات حتما باید خود دارویهایشان را امتحان کنند.

لازم به ذکر است داروهای هومیوپاتی بسیار رقیق هستند، از این روعوارض بسیار کم و گذاریی دارند. از سوی دیگر ازمون دارویی اصلی ترین روش ثبت، بررسی و تحقیق روی تاثیرات درمانی داروهاست. به همین دلیل درهومیوپاتی برخلاف طب کلاسیک داروها قبل از وارد شدن به کتب دارویی، بارها و بارها روی افراد سالم بررسی شده و جنبه های مختلف آن از فیلتر دقیق و موشکافانه صدها پزشک و داروساز عبور داده می شود.

روش کار اینگونه است که داوطلبان داروها را مصرف کرده و علائم بیماری حاصل از خوردن دارو را با دقت گزارش می کنند. داوطلبان آزمون دارویی باید از صحت و سلامت کامل جسمی و روانی و عقلی برخوردار باشند. هیچ داوطلبی از دارویی که مورد آزمون قرار می گیرد، باخبر نیست. سپس این گزارشها توسط محققین جمع آوری، آنالیز شده و علائم مشترک و پر رنگ آن استخراج می شود. مححققان در ادامه پس از آنالیزهای مکرر و راستی آزمایی های آماری ، این علائم را تحت عنوان تاثیرات درمانی داروها به ثبت می رسانند.